Herman Joseph Gelissen

 In de stamboom staan bijzondere mensen. 

Deze is dan wel onbekend maar toch. Hij zit in de stamboom van Nobelprijswinnaar Paul Crutzen. die gekoppeld is via de familie Nix aan mijn stamboom. 

Bij een site van de NVGT vond ik dit artikel van 2011

Op 5 december 2010 overleed te Bosch en Duin dr. Herman Joseph (‘Jo’) Gelissen op de leeftijd van 94 jaar. Hij werd op 24 augustus 1916 geboren te Echt (Limburg). In Utrecht studeerde hij medicijnen, waarna hij in 1943 zijn opleiding begon bij de chirurg dr. E.J.H. Hustinx in het voormalige St. Joseph Ziekenhuis te Heerlen. Hier verbleef hij tot 1945, toen hij opgeroepen werd voor militaire dienst, die hij doorbracht bij het Korps Mariniers, voornamelijk in het voormalige Nederlands-Indië.

Na zijn demobilisatie zette Gelissen de opleiding voort bij dr. M.C.A. Klinkenbergh in het St. Antonius Ziekenhuis te Utrecht. In 1950 volgde inschrijving in het specialistenregister. In 1952 verhuisde hij naar het Academisch Ziekenhuis te Leiden om zich onder leiding van zijn vroegere Heerlense mede-assistent, maar inmiddels tot hoogleraar Thoraxchirurgie benoemde Gerard Brom verder te bekwamen. Hier schreef hij zijn proefschrift ‘Coarctation de l'aorte. Généralités et résultats de 258 opérations’, waarop hij op 2 juli 1959 promoveerde. In 1958 keerde hij als staflid terug naar het St. Antonius Ziekenhuis. Hier ging hij zich in toenemende mate bezighouden met de longchirurgie en werd hij de chirurgische spil in het longteam als opvolger van Klinkenbergh. In die hoedanigheid waren velen langere of kortere tijd bij hem in de leer. Van 1974 tot 1979 was hij opleider voor de heelkunde, toen zijn associé Sander Schaepkens van Riempst, tevens een oude vriend uit de Heerlense periode, het opleiderschap heelkunde verruilde voor dat van het toen net zelfstandig geworden specialisme cardiopulmonale chirurgie. Ook na deze periode bleef Gelissen altijd zeer betrokken bij het reilen en zeilen van de heelkunde. Tot zeer recent bezocht hij de reünies en feestelijke bijeenkomsten en hij bleef goed op de hoogte van hoe het zijn oud-assistenten verging.

Op 26 november 1982 nam Gelissen afscheid met onder andere een symposium met een wetenschappelijke cocktail van thoraxchirurgische problemen, met als sprekers longartsen, thoraxchirurgen en algemeen chirurgen, die hij in al die jaren aan zich verplicht had. Vanwege zijn verdiensten voor de longchirugie werd hij in 1984 benoemd tot erelid van de Vereniging van Artsen voor Longziekten en Tuberculose. Na zijn pensionering reisde hij veel, werkte in zijn tuin en speelde tot voor een jaar nog golf.

Gelissen trad niet gauw op de voorgrond. Maar wie met hem in aanraking kwam, raakte al spoedig onder indruk van zijn charme, warme belangstelling en luisterend oor. Zijn patiënten begeleidde hij op voorbeeldige wijze en het is niet verwonderlijk dat zij hem op handen droegen. En dat is wellicht het grootste compliment dat men een arts kan geven en ook zo was hij velen tot voorbeeld. Wij wensen Jeanne, kinderen en kleinkinderen alle sterkte toe om dit verlies te dragen.

Lange Sjeng van Houtem. de Verzetstrijder van Wijlre.

 Lange Sjeng van Houtem, zit in de stamboom van Eva Crutzen. Zijn moeder was Hubertina Crutzen, zij was een zus van Simon Hubert Crutzen de overgrootvader van Eva Crutzen, die bij een mijnongeluk op de Domaniale mijn om het leven kwam op 1-10-1929. 

Lange Sjeng van Houtem was een verzetsstrijder.  dit vond ik over hem:

Lange Sjeng van Houtem
(Johannes Hubertus)


∗ 16-06-1917 Mechelen     † 28-05-1945 Lübeck (27)
- Onderduikershulp L.O. - Wittem - Duikhoofden -




Jan van Houtem was automonteur en duikhoofd van de L.O. in Wijlre. Daar had hij de bijnaam Lange Sjeng (Lange Jan).

Hij werd gearresteerd bij de Klap van Wittem. De klap van Wittem wordt ook uitvoerig beschreven door Cammaert in de paragraaf over het LO-district Gulpen. 
Via de gevangenis in Maastricht werd hij naar het concentratiekamp Vught gebracht. In eerste dagen van september 1944 werden in het Kamp Vught massaal gevangenen vermoord. Dat werd later bekend onder de naam Deppner-executies.
De rest werd naar Duitsland ontvoerd, onder wie Jan van Houtem. Hij kwam daar in het concentratiekamp Sachsenhausen in Oranienburg terecht. Toen de Russen naderden, stuurde de SS hun gevangenen steeds verder Duitsland in. Die moordende tochten werden niet voor niets dodenmarsen genoemd. 
Daarbij werd hij in een bos door de Russen bevrijd. Zijn toestand was toen erg slecht. Op 6 mei 1945 werd hij door bemiddeling van het Zweedse Rode Kruis opgenomen in een noodziekenhuis in Lübeck, dat op 2 mei door de Britten was bevrijd. Daar is hij op 28 mei overleden.
In zijn dossier bij de OGS klinkt dat als volgt: Wegens illegaal werk te Wylré als duikhoofd der LO van het gewest Limburg, district Gulpen, op 21 Juli 1944 gearresteerd te Maastricht door SD. Na verblijf in gevangenis van Maastricht op 1 Augustus 1944 naar concentratiekamp Vught, op 6 September 1944 naar concentratiekamp Oranienburg-Sachsenhausen. Na evacuatietocht in westelijke richting tot in bos van Below bij Wittstock. Bevrijd en door Zweedse Rode Kruis naar Lübeck getransporteerd. Aldaar opgenomen op 6 Mei 1945 in het Notkrankenhaus Landesversicherungsanstalt, Kronsforder Allee, verpleegd door Dr. Schinagel en Sanitäter (verpleger) Max Geissler.
Het dorp Grabow-Below, waar deze dodenmars door sovjet-troepen werd bevrijd, ligt halverwege tussen Oranienburg en Lübeck.
Hij is aanvankelijk begraven op het „Vorwerker Friedhof“ in Lübeck. Bijna 3.000 doden uit concentratiekampen, Duitsers, Nederlanders, Polen, Esten, Letten, Oekraïners en Russen, liggen op die begraafplaats.
Hij werd herbegraven op R.K. Begraafplaats te Wijlre, graf 1-9. 
Zijn naam staat op het verzetsmonument Op de Eyserlinde, Wylré. 


Johannes Hubertus ( Lange Sjeng ) van Houtem staat op de Erelijst 1940-1945 van de Staten-Generaal.

Bron

Verborgen verleden

 Jacobus Leonardus Krutzen houdt Nicolaas van Zwam aan wegens dronkenschap. Nicolaas is de overgrootvader van Klaas Dijkhof. Jacobus Leonardus is familie van mij we hebben dezelfde stamvader. 

Overleden Ria Delahaije-Weusten

 Ria was de vrouw van Jos Delahaije Josef Wilhelmus Nicolaas.  zoon van Wiel Delahaye en Annie Meurders. Jos overleed 23-3-2025. 

3 augustus 1951

Toen werd ik geboren.  Het was een vrijdag. de vroedvrouw had aangekondigd dat het dan nu moest gebeuren, ze moest op vakantie en het was te omslachtig om die af te zeggen  want, meneer en mevr. Pelen waar ze mee bevriend was werden ongeduldig. In de loop van de middag kwam de vroedvrouw en de spuiten werden gezet om de weeën op te wekken. Mijn vader speelde bij de fanfare Sint Callistus en die derde augustus was de eerste dag van het allereerste WMC, hij zou en moest spelen en dat kind kwam wel, als er iets was dan konden ze hem dan wel halen. 

Om 22:00 uur was het dan zover en ik werd geboren. Ik was 18 dagen te laat, Men had gehoopt dat ik op 16 Juli geboren was, maar helaas was ik een beetje langzaam en dat langzame is altijd gebleven. Mijn vader hebben ze dan toch maar gehaald. Voor mijn moeder was ik altijd Mienge Jong. Jammer dat daar niks meer van over bleef, toen ze ontdekte dat ik geboren was met een geboorte-afwijking.  Mijn vader was er niet bij de geboorte en daarna ook nooit meer, alleen als hij mij een pak rammel gaf, dan was hij er. 

Wie zal er als eerste op bezoek zijn gekomen. tante Maria woonde in die tijd op de Heerlerbaan als ik me goed herinner op de Vullingsweg. Dat was toen een stuk anders dan als het nu is, ik kan het me nog herinneren hoe het vroeger uitzag. Tante Bertha woonde op het Vredeshofje nummer 8 in die tijd, Naderhand zouden ze verhuizen naar de Heistraat. 

Het zondags 5 augustus werd ik gedoopt, toen was natuurlijk Rim die op het Dalpad op de Molenberg woonde. Hoe zou hij gereden zijn, zou hij langs de in aanbouw zijnde Witte Wijk (daar woon ik nu) gereden zijn om op Terwinslen te komen, of is hij meteen over de Kerkraderweg gekomen. Tante Tila woonde wel al op de Ubachs Berg maar hadden nog geen café en woonden gewoon in een rijtjeshuis. De doop op de zondag, kwam natuurlijk goed uit, iedereen had vrij. Het zal druk zijn geweest die dag. en daarna nooit meer op mijn verjaardag. Waar ik mijn naam aan te danken had, dat weet ik niet. in 1951 was er een film over mijn patroonheilige in de bioscoop en mijn ouders gingen, ondanks dat ze 2 kinderen hadden nog steeds naar de bioscoop, of kwam het door 2 nichten van mijn moeder die bij een kloosterorde hoorde van die naam, of  door opa Senden die een broer had met die naam of kwam het dat ze gehoopt hadden dat ik 19 juli geboren zou zijn, want op die dag had ik naamfeest.. men had het er altijd over dat ik 14 dagen te laat was, dat kan kloppen 19 juli is 15 dagen eerder. 

Kranten Artikel met raadsels.

 

Laten we bij het begin beginnen Maria Barbara Lahaye geboren 19 januari 1820 trouwt met Joannes Henricus Smeets.

Het echtpaar krijgt 5 kinderen waaronder Carolus Hubertus Smeets geboren 6 februari 1858.  Carolus trouwt met Maria Helena Jennekens geboren27-5-1859 beide zijn getrouwd 16-10-1884 en krijgt maar liefst 14 kinderen. Tenminste ik heb er 14 gevonden. bij de kinderen zitten 2 kinderen met de naam Maria Elisabeth en ze leven allebei. De eerste wordt in 1886 geboren  en trouwt met Johannes Christiaan Hubert van Loo en de laatste in 1901 en het gaat om de laatste want zij trouwt met Jozef Pieters die in 1904 geboren is. Het huwelijk is in 1927.  Maria Elisabeth heeft dan al een zoon, die op 7 september 1915 geboren is. De moeder is dan 14 jaar. Dat kan, meisjes kunnen met 13 jaar al vruchtbaar zijn. Dat de jongen niet erkent wordt door de dhr Pieters lijkt me logisch ze schelen elkaar maar 11 jaar. De Jo in het Krantenartikel is Hubertus Johannes Michiel Smeets. Hij komt om bij een Mijn-ongeluk op de staatsmijn Wilhelmina op 6 juli 1946, door een gasontploffing waar nog 7 andere koempels het leven lieten. Zijn naam is terug te vinden in de Gedachtenis Kapel die op het voormalige Mijnterrein van de Staatsmijn Wilhelmina is gebouwd. Het verhaal is aangrijpend, een jonge moeder die haar kind op zeer jeugdige leeftijd heeft moeten groot brengen in een tijd waar zulke mensen veel hoon over zich heen kregen, anderzijds, dat ze haar zoon verloor in een van de vele mijnongelukken. Vaak wordt de tijd van de mijnen geromantiseerd, maar wie de tijd heeft mee gemaakt, weet dat het helemaal niet romantisch was, waar de dood altijd meeliep en op ongepaste tijden toe kon slaan. 

DVD opnames reünie 1984.

 Er schijnt een DVD te zijn van de opnames van de reünie van 1984 en van de 50 jarige bruiloft van Hubert en Bertha in 1987. Ze weten niet wie de opnames gemaakt hebben. Dat weten ze wel. Wantbiknheb Annie Hoen er op attent gemaakt dat die opnames bestaan, want ik heb ze gemaakt, met de camera van mijn vader een draagbare Hitachi VHS video recorder met een Panasonic camera er bij. Dus ik heb dan ook de auteursrechten.