De familie Delahaye waren dan wel 14 nog levende kinderen, maar binnen die familie had je natuurlijk kliekjes. De 2 jongste zussen waren 4 handen op 1 buik, ze trouwde niet alleen samen, maar bespraken ook veel samen. Dan had je het Terwinselen kliekje. Tante Maria en Tante Bertha allebei met kroost, hoewel we de oudste kinderen van tante Maria en Bertha niet vaak te zien kregen. Het oudste kleinkind, dat was Emmie Hoen was 16 jaar ouder als ik was. Maar zo de kinderen van mijn leeftijd en jonger zagen elkaar regelmatig op de vele communies die er waren. Ome Rim was niet alleen de fotograaf maar ook vaak de peetoom van een boel kinderen. Wij hadden 7 kinderen. In ons gezin kwamen de ooms en tantes aan de beurt als peetoom of peettante bij mij. Mijn oudste zussen hadden beide oma’s maar ik begon met ome Rim en tante Tila. En als er dan een feest was, dan kwamen ze met het hele gezin. Om de kroost een hele dag bezig te houden, werd er gewandeld en veel gespeeld en dat is terug te vinden op al die foto’s die Rim maakte. Dan wordt je ouder, iedereen gaat zijn eigen weg. Van de kinderen van weleer blijven alleen de herinneringen en als je dan weer eens een foto ter hand neemt zie je ze weer altijd voor je. Dan komen al die lieve tantes en ooms te overlijden, je gaat naar ze toe naar de begrafenissen om met anderen de leuke tijd te koesteren. De herinneringen voor even levend te houden en als de laatste overleden is heb je alleen nog ons zelf. Maar nu is men aan onze generatie begonnen. Aan de kinderen van tante Maria, Bertha, Net, Tila, Tiny, en oom Rim.
Truus, Mathieu en nu Frans zijn onze leeftijdsgenoten. Mariet en Bertha, waren van de ouderen kinderen, ook Emmie en Annie en Jo en die van ome Sjeng. Het langzaam afkalven van onze generatie van ons kliekje is begonnen.
Wij zijn aan de beurt.
Kijken of ik nog wat kan slapen, of ik de herinneringen aan de tijd dat we nog kinderen waren te dempen.
