De tak Crutzen werd maar even aangetipt in verborgen verleden van Eva Crutzen, staat ze dan in mijn stamboom, ja dat wel, maar ze is geen familie. Ze is wel familie van Paul Crutzen de Nobelprijs winnaar.
Dat is ook wel een interessante familie. Komen overigens van Hombourg.
Patelsky heeft er ooit een artikel over gemaakt. Moet ik nog eens gaan opduikelen. Want dat heb ik.
Een ongeluk zit in een klein gaatje zeggen ze en dat is zo. Op 2 november viel ik over een zakje van Picnic.ik kon niet meer opstaan. Via de Applewatch, die overigens niet uit zichzelf belde, wat wel moet, kon ik mijn buren bellen. Die hebben me overeind geholpen. Maar ik kon niet lopen. Mijn bureaustoel er bij gepakt en toen ben ik gaan zitten, het gebeurde het ‘s morgens. De huisartsenpost gebeld, want 2 november was een zondag, nadat ik honderden vragen had beantwoord, kon ik komen. De bureaustoel naar de auto van mijn buurman. Het linkerbeen er ingewrongen, want daar was ik op gevallen naar het ziekenhuis. Na een onderzoek op de huisartsenpost werd ik naar het ziekenhuis gereden. Mijn buurvrouw is de hele dag bij me gebleven. In het ziekenhuis, kreeg ik eerst 1000 mg paracemol daarna kortdurende morfine en toen dat niet hielp langdurig morfine en dat werd me bijna fataal. In het ziekenhuis werd besloten een röntgenfoto te maken en een CT-scan van het hoofd. Nadat de foto gemaakt was, wat met hevige pijn gepaard ging werd ook besloten om een CT-scan van mijn heup te maken, ik lag toch al in de tunnel. Daar kwam uit dat ik mijn schaambeen gescheurd had en een stukje van van het bekken. Ik heb naderhand de foto gezien het schaambeen was gewoon gebroken, maar omdat ik er niet op was gaan staan was het gewoon op zijn plek blijven zitten. Waardoor een operatie overbodig werd. Eigenlijk moest ik 1 nacht in het ziekenhuis blijven, maar dat ging niet, omdat er geen eten voor een veganist is. Tja Zuyderland. Thuis ging ik van de wereld af. Toen ik bij kwam stonden 2 ambulance broeders naast me met allerlei apparaten in hun handen. Ik moet toch nog eens aan mijn buurvrouw vragen wat er gebeurt was. Ik heb 3 dagen in mijn Stressles geslapen. Bijna niks gegeten, de buurman, die kok is, heeft voor me gekookt. Mijn hond verbleef ook bij de buren. Na 3 dagen kwam pas de thuiszorg op gang. Dat wat het eerste moest, kwam pas na 6 dagen, de poepstoel. Het halve huis werd onder de terrasoverkapping gezet, want ik moest plaats hebben voor een bed en voor de rolstoel. Er kwam ook nog een trippelstoel bij, zodat ik zelf kon koken. Een flexobed ging niet, wachttijd 1,5 maand. Dan moest ik weer kunnen lopen vond ik. Ik ben gaan proberen om zelf uit dat bed te komen mijn linkerbeen moest dan weer kunnen buigen uit zichzelf. Elke nacht met hevige pijn gepaard geprobeerd om die knie weer gebogen te krijgen en na 2 weken lukte dat. Ik moest ook nog op mijn wc kunnen komen. Mijn wc werd verhoogd en samen met mijn ergotherapeut hebben we dan een manier gevonden. Mijn thuiszorg kon stoppen, na 3 weken. Met veel verdriet nam ik afscheid, want het was elke dag het lichtpuntje, de lieve mensen van de thuiszorg over de vloer te krijgen. Maar goed ik wilde voor 18 december weer kunnen lopen, want dan had ik een afspraak in het mumc voor mijn allergieën. Ik kreeg wel nog gezegd, dat ik de enige was die zich niet liet hangen.
In de tussentijd was ook Nicole de fysiotherapeut die ik al 23 jaar heb bij me geweest en we hadden oefeningen afgesproken en ik had er zelf nog wat verzonnen. 11 november was ik nog in het ziekenhuis geweest voor een foto. Het was al het helen, de specialist vond dat uitzonderlijk. Dat duurde normaal veel langer. Zei hij. 1 maand later liep ik weer. Werd het bed weer verwijdert en kwam alles weer in de normale toestand. 3 dingen heb ik nog pijn in mijn lies als ik wandel, maar dat gaat wel over denk ik dan maar en een gevoelloos gedeelte in mijn rechterbeen. Er zal wel ergens nog een zenuw knel zitten. En ik heb nog het meanderslot en de verhoogde wc. Deze week worden foto’s gemaakt en als alles goed is gaan de laatste stukjes ook weer weg. Dan is alles weer “normaal’
Mijn speciale dank gaat uit naar Heidi en Michel, naar Corine die voor mijn en mijn hondje gezorgd hebben. En naar Saskia die me de fotoboeken van Mariet gebracht heeft, zodat ik wat te doen had.
En naar al die mensen die, me gemist hebben me beterschap wenste als ze Heidi of Corine tegen kwamen met mijn hondje.
Boek 7a en b is uit. Nu moet ik weer gaan zoeken waar ik gebleven was in boek 6. Want door een huwelijk tussen Delahaye en Lahaye was ik in boek 7 terecht gekomen. Ik heb nu bijna 39.000 mensen in de stamboom staan. Doordat ik de vrouwelijke lijn doe, zijn nog 2 stukjes die achteraan in boek 7b staan toegevoegd aan de stamboom. Boek 8 is een aparte stamboom, maar ook daar zal wel ergens een koppeling zijn, daar ben ik van overtuigd. Maar die kan ik altijd nog koppelen. We hebben nog ff wat te doen.
